Internetowe Rekolekcje Adwentowe *2007
 


 
ROZUMIEJCIE CHWILĘ OBECNĄ
( Rz 13,11a )

REDDOT.GIF (327 bytes) B o ż a  o b e c n o ś ć
( I niedziela Adwentu )

( Rekolekcje również poprzez muzykę - PROSZĘ POSŁUCHAĆ )

 

Pierwszy tydzień adwentu jest ukierunkowany ku celebracji, świętowaniu Uroczystości Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej. Cała Liturgia Słowa tego tygodnia kładzie akcent na czuwanie, /tak jak właśnie czytamy to w Ewangelii niedzielnej na pierwszą Niedzielę Adwentu/, a także na uzdrowienie nie tylko w wymiarze fizycznym, zewnętrznym, ale nade wszystko duchowym, moralnym. To sprawia, że człowiek może w sposób wolny, świadomy podjąć współpracę i opowiedzieć się za Bogiem, który to jest nieprzerwanym Źródłem Miłości.

Prorok Izajasz, który pojawia się od samego początku na scenie Adwentu, mówi nam już nie tylko o czuwaniu i uzdrowieniu, ale idzie dalej, mówi o nowym widzeniu, odkrywaniu Proroctwa i Rzeczywistości Objawienia. Człowiek dotknięty Prawdą Bożą i uzdrowiony zewnętrznie i wewnętrznie zaczyna widzieć więcej i coraz wyraźniej. Jego zmysły i cała optyka staje się wyostrzona na Bożą obecność. Powiada więc prorok Izajasz:

                     „W ów dzień głusi usłyszą słowa księgi,
                                                                         a oczy niewidomych, wolne od mroku
                                                                         i od ciemności, będą widzieć.
„ /Iz 29,18/

Maryja poprzez modlitwę, głębokie zjednoczenie z Bogiem „słyszy” i „widzi” Słowa Księgi, Słowa Natchnione w całej perspektywie mesjańskiej. Jej kontemplacja „Słowa”, pozwala przyjąć słowa Zwiastuna Ewangelii – Radosnej Nowiny, pozwala w konsekwencji Jej postawić, przedłożyć Boski plan ponad ludzką logikę, by rzec pozytywnie, z wewnętrznym przekonaniem, z wewnętrzną wolnością człowieka wierzącego owe „tak-fiat” – „Niech mi się stanie według Słowa Twego”/Łk 1,38/

Wielu malarzy począwszy od średniowiecza i renesansu podejmuję tematykę Zwiastowania. Ale powróćmy teraz do sztuki bardziej nam współczesnej.

Chciałbym tutaj odwołać się do obrazu,  a właściwie do dwóch obrazów Salvador’a Dali - Madonna z Portu Lligat .
                                                    
 (proszę kliknąć na obrazki by zobaczyć powiększenia).
Obraz późniejszy z 1950 jest reinterpretacją pierwszego i znajduje się w kolekcji Lady Beaverbrook w Kanadzie. Pomimo trudności w odbiorze na pierwszy rzut oka,  w surrealistycznej wizji artysty jawi się jednak głębia i bogactwo obrazu, które  można doświadczyć spoglądając na malowidło - na nowo, po raz kolejny. Autor sięga do tradycji i ikonografii chrześcijańskiej, ale jednocześnie wprowadza odbiorcę w sytuację absolutnie nową, zmuszającą do podjęcia niecodziennej refleksji .

W tle ukazane są dwa brzegi, rozchmurzone niebo i odchodzący sztorm, w centrum zaś osoba Maryi jest obecna w arce na morzu, przewodzi Kościołowi pielgrzymującemu, Jej złożone ręce nad Synem mówią o nieustającej kontemplacji. Pod złożonymi rękoma Maryi uwidoczniony jest Chrystus w otwartym dla świata tabernakulum . Ujęcie sceny ma swoją długą tradycję, w niektórych świątyniach drzwi tabernakulum opatrzone są sceną i niejednokrotnie słowami  Zwiastowania. Osoba Maryi wiele razy u Ojców Kościoła ilustrowana bywa jako tabernakulum.  Ale oryginalność Dali idzie w kierunku drugiego tabernakulum, które otwiera dla ludzkości sam Jezus. Pod rozmodloną Matką ma On ręce rozpięte jak na krzyżu, ale już w perspektywie Zmartwychwstania. Dzieciątko Jezus prawą ręką dotyka kuli ziemskiej, lewą zaś apokaliptycznej opieczętowanej Księgi Życia.

Co ciekawego, pierwsze tabernakulum otwiera Maryja, która w scenie Zwiastowania staję się „Nową Ewą” – Matką Syna Bożego. Jezus otwierając to drugie tabernakulum wskazuje na Eucharystię – „Chleb Życia wiecznego”, z którą to On sam się jednoczy i utożsamia.

Rozmodlona i kontemplująca Madonna przypomina światu o Bożej obecności, o naszym „teraz”, o tej „chwili obecnej”, w której spełnia się historia Zbawienia; podwójne tabernakulum ukazane przez artystę przypomina nam o ciągłej obecności Chrystusa
w naszym życiu; „W Nim /przecież/ żyjemy, poruszamy się i jesteśmy”…. /Dz 17,28/

                              «W Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy» —
                               mówi Paweł na ateńskim Areopagu —
                               Kim jest On?
                               Jest jak gdyby niewysłowiona przestrzeń, która wszystko
                                                                                                                      ogarnia  
                                                                                          (Jan Paweł II Tryptyk Rzymski - Medytację nad Księgą Rodzaju)

 

Ks. Andrzej Szułczyński.
e-mail: andrzej.szulczynski@wp.pl


Copyright  (c)  2007  Polska Misja Katolicka AmsterdamList do PMK Amsterdam
Ostatnia modyfikacja:  01-12-2007