Internetowe Rekolekcje Adwentowe 2012

dla Polonii i nie tylko....

„PANIE, PRZYMNÓŻ NAM WIARY !” (Łk 17,5)
Adwent 2012

Nauka wstępna

Ks. dr Waldemar Matusiak SChr. - Houston (USA)
e-mail: fr.waldemar@gmail.com

 

Uroczystość Chrystusa Króla zamyka całoroczny cykl roku liturgicznego. Kolejny etap naszej wędrówki wiary osiaga dziś swój finał. Za tydzień, wraz z rozpoczęciem adwentu, zainaugurujemy nowy rozdział tego samego wysiłku. Zupełnie jak w życiu. Dochodzimy do którejś tam rocznicy urodzin, celebrujemy ją, po czym wchodzimy w kolejny etap życia, nieco strasi, dojrzalsi, bardziej doświadczeni, zmienieni, wydoroślali, a może nawet przygarbieni ciężarem lat... Tu wyliczyliśmy głównie owoce naturalnych procesów, które zachodzą w każdym człowieku. Trzeba jednak od razu podkreślić, że nie zawsze towarzyszy im adekwatny rozwój wiary. Wśród wielorakich wyborów doskonalenia się, całe potężne zagadnienie życia duchowego, czy po prostu wiary, od której przecież zależy zbawienie wieczne (por. Mk 16, 16)) często pozostaje opuszczone. Wówczas wiara zaczyna gasnąć, obumierać albo w ogóle nic nie znaczyć dla człowieka. Może jeszcze jakieś wybrane elementy tradycji goszczą w naszych domach: choinka, poświęcone jajko, ale głębia znaczeń tych zaledwie drobnych symboli jest niezrozumiała i bez najmniejszego znaczenia.

Kiedy przed dwoma laty Papież Benedykt XVI składał wizytę apostolską w Wielkiej Brytanii, podczas czuwania modlitewnego w Hyde Parku powiedział, że dziś żaden chrześcijanin nie może poprzestać na tym, co robi dla swojej wiary, bo te środki okazały się niewystarczające. Podobnie inicjatywa Roku Wiary, zainaugurowanego w 50. rocznicę rozpoczęcia II Soboru Watykańskiego ma związek z potężnym kryzysem wiary, który dotyka zwłaszcza tzw. cywilizację zachodnią. Bardzo ważne jest ujrzenie samego siebie w tej perspektywie. Zaprzestanie myślenia, że kryzys wiary dotyczy innych: „tamtych” „onych”. Chrześcijaństwo uczy nas, że gdy widzimy jakiś problem czy wyzwanie wówczas powinniśmy wejść do izdebki naszych serc i sprawdzić, jak „myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem” sam przyczyniłem się do tego stanu rzeczy, albo jakie środki wobec niego powinienem przedsięwziąć.

Propozycja rekolekcji internetowych będzie kolejną próbą wejścia do izdebki, by przemyśleć naszą wiarę, udoskonalić ją, ożywić, czyli będzie po prostu wyrazem tej prośby apostołów „Panie, przymnóż nam wiary" (Łk 17, 5), która w Roku Wiary winna być szczególnie często powtarzana. Papież Benedykt proponuje, by Rok Wiary był pielgrzymką na pustyniach współczesnego świata. (por. Msza na rozpoczęcie Roku Wiary, 11.10.2012). Nie brak ich bardzo blisko nas, gdziekolwiek żyjemy.

Jak przeżyć te rekolekcje? Jak „zabrać się” do (re)konstrukcji naszej wiary? Ważna jest decyzja każdego z nas, że chcę wyruszyć na tę pielgrzymkę. Ja osobiście, ale ze świadomością, że nie jestem sam, że gdzieś obok mnie wędruje inny internauta. Wzajemna modlitwa za siebie może nam pomóc w zbudowaniu tajemniczej, to znaczy niewidocznej, ale przecież realnej wspólnoty wiary uczestników tych rekolekcji. W kościele Our Lady of Częstochowa w Houston, w Teksasie, 4, 11 i 18 grudnia zostaną odprawione Msze św. za tę wspólnotę. Rekolekcje wymagają także odpowiedniego zorganizowania dnia. Potrzebny będzie czas na powolną lekturę rozważań, czas na ich przemyślenie podczas samotnego spaceru czy w jakimś ulubionym miejscu: parku, kościele, pokoju... Wreszcie czas na modlitwę i wyznaczenie spotkania z Tym, który jest kresem naszej wędrówki w sakramencie pokuty i pojednania.

W ewangelicznym komentarzu do dzisiejszej uroczystości widzimy scenę procesu Jezusa przed Piłatem. Oskarżany o królewskie aspiracje, Jezus wyznaje, że istotnie jest Królem, ale że Jego Królestwo nie jest z tego świata. Nie interesuje go żadna władza na ziemii. Jego posłannictwem jest „świadectwo prawdzie” a ci, co są z prawdy słuchają Jego głosu” (por. J 18, 37). Wytężmy słuch na Jego słowo. Zapragnijmy, by do nas dotarło przedzierając się przez potężny szum świata. Niech w tym wsłuchiwaniu się pomoże nam ta modlitwa:

Panie mój i Boże,
zabierz ode mnie wszystko,
co mi przeszkadza przyjść do Ciebie!
Panie mój i Boże,
daj mi wszystko,
co mi pomaga przyjść do Ciebie!
Panie mój i Boże,
odbierz mnie samemu
I weź mnie do sobie!

św. Mikołaj z Flüe

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Ks. dr Waldemar Matusiak SChr. jest kapłanem Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Urodził się w 1962 roku w Jeleniej Górze a wychował w Lubinie, w stolicy polskiej miedzi, stąd czuje się Dolnoślązakiem. Do Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej wstąpił w 1988 roku. Pierwszą profesję zakonną złożył 29 września 1989. Święcenia kapłańskie przyjął 23 maja 1995 z rąk bpa Zdzisława Fortuniaka, biskupa pomocniczego archidiecezji poznańskiej. Po święceniach przez rok pracował w parafii św. Józefa w Stargardzie Szczecińskim, po czym został skierowany na studia specjalistyczne w zakresie teologii fundamentalnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Doktorat napisany pod kierownictwem ks. prof. dra hab. Mariana Ruseckiego obronił w roku 2001. Wtedy też rozpoczął pracę w seminarium duchownym chrystusowców w Poznaniu. W roku 2003 został skierowany do pracy w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczecinie, skąd w roku 2005 wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Pierwszą jego placówką na kontynencie amerykańskim była polonijna parafia Matki Boskiej Częstochowskiej w Sterling Heights w stanie Michigan, następną kościół Holy Cross w Minneapolis (Minnesota). Po pięciu latach w najzimniejszym stanie Ameryki rozpoczął pracę w parafii Matki Boskiej Częstochowskiej w Houston (Texas).
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

>>> powrót do strony głównej Rekolekcji <<<